België lonkt…

Namaskaram en binnenkort weer hallo ;-)

Wellicht wordt dit mijn laatste blogberichtje. Mijn hoofd is al een tijdje goed op weg naar België. Ik verlang er echt naar om iedereen terug te zien, een fijne Belgisch zomer te hebben. Wanneer ik jullie zal zien, zullen mijn verhalen jullie normaal vertellen dat vijf maanden leven in India een hele ervaring is geweest. Onlangs vroeg Gopal (man van een vriendin hier) hoe ik die ene maand in Zuid-Afrika zou vergelijken met mijn verblijf in India. Hij wou geen vergelijking tussen Zuid-Afrika en India, maar wou graag mijn ervaring weten. Ik heb hem dan verteld dat Zuid-Afrika (hoewel ik er ook vrijwilligerswerk heb uitgevoerd) meer aanvoelde als een reis en ik hier, in India, een beetje mijn thuis moest maken. Hij vroeg me hierna of ik me nu Indisch voel? Ik kon alleen maar ‘neen’ zeggen. Ik heb wel het idee dat ik een beeld heb van hoe het leven is in India, althans toch voor Kerala. Ik besef nu meer hoe ik opgegroeid ben met westerse waarden en gebruiken. Zo zou ik het bijvoorbeeld wellicht niet kunnen om te trouwen met iemand die ik amper ken, kan ik me soms ergeren aan de vele regels, merk ik dat vrijheid voor mij veel betekent, vind ik het nog steeds moeilijk om te begrijpen hoe mensen je hier steeds dezelfde vragen stellen, enzovoort. Ik zal het lijstje met de dingen die moeilijk te begrijpen zijn voor me niet te lang maken, want het zou jullie misschien het gevoel kunnen geven dat ik geërgerd ben. Het is voor mij gewoon een vaststelling dat vele Europeanen (of westerlingen in het algemeen) de Indische cultuur (die ‘dé’ neem je best met een korrel zout) op dezelfde manier aanvaarden. Het zal denk ik pas in België tot me doordringen wat ik hier allemaal geleerd heb.

De laatste dagen heb ik nog een laatste keer kunnen genieten van ‘die’ Indische cultuur! Een rijk gevuld programma (wat ik niet zo verwacht had) heeft gezorgd voor een mooi einde. Op de fotootjes kunnen jullie zien dat…

… ik meegegaan ben met de (nieuw aangekomen) Amerikanen naar een olifantenpark (in de moessonregen!).

… ik uitgenodigd werd door Anjana (een leerkracht van Vigyan Valley school) en Gopal om een dagje door te brengen op een soort buitenverblijfje van hen op het platteland. Gopal was super enthousiast om me allerlei uitleg te geven bij de planten en bomen.

… bij een uitnodiging van een van de moeders (waaraan ik een vorming gegeven had) om haar huis te bezoeken, ik geraakt werd door de schoonheid van het huis. Ook al hebben ze bijna niets, haar man probeert een kunstwerk van hun huis te maken!

 

Wat jullie niet kunnen zien op de fotootjes is dat…

… ik me een expert voelde toen ik een van de Amerikaanse meisjes wegwijs maakte in de stad hier.

… ik een paar churida’s (die typische kleedjes) rijker ben dankzij Anjana (ik doe mijn best om het nog een plaatsje te geven in mijn zak…).

… er nu een henna-tekening staat op mijn hand. Ja, ik kon India toch niet verlaten zonder eens henna gehad te hebben ;-)

… ik nog zo’n drie keer naar Thanuja (die andere leerkracht) geweest ben en haar wel zal missen nu.

… de straten van Kerala vol hangen met foto’s van de voetbalhelden. Ze blijken er bijna zo zot van te zijn als hun filmsterren.

 

Wat jullie hopelijk niet kunnen zien op de fotootjes is dat…

… ik bij al die bezoekjes voor een laatste keer volgepropt ben met voedsel. Ook al durf ik nu al sneller ‘maddie’ (genoeg) zeggen, het blijft toch veel… Opnieuw gaan lopen in België is de boodschap ;-)

 

Als laatste nog een woordje over mijn stage zelf. Laten we het zo zeggen: ik heb (de laatste weken) het beste gehaald uit de mogelijkheden die deze stageplaats me kon bieden. Het is hier soms een kunst geweest om de frustraties vlug aan de kant te schuiven, ja het is ook een leerschool… Vandaag heb ik mijn stage wel met een positief gevoel kunnen afsluiten. De sociaal werkster vertelde me na mijn vorming dat het het beste programma was dat ze op die plaats al had kunnen geven. De moeders stelden namelijk, naar aanleiding van mijn uitleg over leerproblemen, vragen over hun kinderen. Ze waren dus erg betrokken! Over het algemeen waren de ouders trouwens telkens heel dankbaar voor de sessie die ik hen had gegeven. Morgen heb ik een evaluatie met de projectcoördinator. Hij is weinig op de hoogte van mijn stage, maar laten we hopen dat hij toch positieve zaken over mij heeft opgevangen ;-)

 

Ohja, nog een dank je wel voor iedereen die de voorbije maanden geïnteresseerd was in mijn belevenissen. Het was zeer leuk om berichtjes van jullie te ontvangen.

 

Een Indische groet en tot vertelsels in België :-) :-) :-) x