Sfeerbeeldjes eerste week

Volledig album bekijken

Namasakaram (goeiedag)!

Ja, ik ken al enkele woordjes malayalam :-) We krijgen enkele dagen per week een uur les in malayalam van Latha. Volgens haar zijn we goed in de uitspraak ervan, maar het moeilijke is het onthouden van de woorden…

Uit de fotootjes kan je denk ik wel afleiden dat we nog niet echt ingewerkt zijn in een project voor onze stage. Dit is niet omdat we lui zijn hoor. De eerste dagen was het soms frustrerend hoeveel geduld je moet hebben vooraleer je meer zicht krijgt op de mogelijkheden voor een stage. Hierdoor heb ik ook wel getwijfeld of ik wel de juiste stageplaats heb gekozen. We hebben bijvoorbeeld iedereen die voor een of ander project werkt op de Rajagiri campus moeten bezoeken. Het ging altijd als volgt: “What is your name? Where are you from? When did you arrive?…” En dan krijgen we meestal een te lange uitleg in moeilijk verstaanbaar Engels over hun werk. Tjah, het was wel wennen de eerste dagen. Ondertussen heb ik het gevoel dat het zal loslopen, dat ik me hier zal kunnen thuis voelen. Ik zal nog niet de hele uitleg geven van een project dat we reeds hebben bezocht, want anders wordt het hier een te lange tekst. Als ik meer weet waar ik me op zal richten, krijgen jullie de nodige informatie! 

De foto’s met de kinderen is van gisterenmiddag. We zijn toen meegeweest naar Rotary Karmakendra. Pas toen we er waren, wisten we wat we er konden doen. Soumya vroeg ons: Do you want to play? En hop, plots werden we benoemd tot jeugdleidsters. Een fijne en chaotische ervaring!

Verder hebben we al kunnen proeven van de Indische sfeer:

• Republic day in Rajagiri school (of Oyster day: behalve de dansjes en liedjes was het eigenlijk veel te lang: super veel speeches en uitdeling van prijzen, in het malayalam)
• een jaarlijks feest van de kerk waar Biju bij is aangesloten bijgewoond (voor de heilige Sint-Sebastian): kleurrijk kitscherig, veel kraampjes, trommels,… en nadien gegeten bij familie van Biju
• Ford Cochin met twee Duitsers bezocht
• en vanmiddag waren we uitgenodigd op een Hindisch huwelijk: de ceremonie hebben we helaas niet kunnen zien. We kregen wel héél veel eten (gelukkig niet zo pikant als in de school). In tegenstelling tot de Indiërs eten wij traag (en zoals sommigen wel weten eet ik nog trager dan de gemiddelde Belg :-))
  Ze hadden speciaal gewacht tot wij er waren, vooraleer ze naar het huis van de jongen gingen. ‘s Morgens was er een ceremonie in de tempel, erna een kleine ceremonie bij het huis van het meisje en dan ging het feest verder in het huis van de jongen. Ik voelde me beetje een vip, want we moesten met het koppel op video en op de foto. De traantjes van de moeder van het meisje toonden dat het toch wel een ingrijpende gebeurtenis is (zoals ik voor mijn vertrek gelezen heb, woont het koppel hierna in bij het huis van de jongen).

Mhm, ik had me voorgenomen om geen te lange teksten te schrijven, maar daar slaag ik tot nu toe nog niet in… In een volgend postje vertel ik wel eens hoe het chaotische verkeer eraan toe gaat (en probeer ik een foto van de bussen erop te plaatsen). En wie niet houdt van lange teksten, kan ook altijd gewoon de fotootjes bekijken hé ;-)

Liefs, Fien