Spits

Hei lieve volgers,

Geprikkeld door enkele wereldkampen, het Zuid-Afrikaanse avontuur, verhalen van vrienden, een wereldse interesse en het gevoel mijn pedagogische kennis in een andere context te willen aanscherpen, schreef ik me in voor de postgraduaat noord-zuid. Enkele maanden later sta ik te popelen om te vertrekken naar Kerala voor een vijf maanden lange stage, gesterkt door de inzichten uit de lessen en het vele opzoekingswerk over India, maar toch ook met een nieuwsgierig (bang) hartje...
Wanneer ik jullie hier over vertelde, vroegen velen me "je zal toch een blog maken hé!?". Ik was hier niet onmiddellijk van overtuigd. Het lijkt me vreemd om wanneer je (ver) weggaat, plots alles te vertellen. En wat vertel ik dan nog wanneer ik terugkom? Natuurlijk is het fijn om jullie af en toe iets te kunnen vertellen (en waarschijnlijk ook voor jullie om te weten wat ik allemaal uitspook)... dus hier is hij dan: Fiendia :-) Ik zal het proberen op mijn eigen manier in te vullen. Verwacht je niet aan een gedetailleerd dagboekverslag, maar wel aan enkele sprokkels uit wat me heeft aangesproken. Ik veronderstel toch dat het zoiets zal worden, het is net zoals voor jullie een verrassing voor mij. Ik hoop met een open blik India te beleven en zal proberen daar iets van te delen.
En dan nog een veelgestelde vraag: "wat zal je er precies doen?". Euhm, zei ik dan meestal, dat is nog wat vaag... Al werd ik gerustgesteld dat het normaal is voor daar en eigenlijk vind ik het ook wel aangenaam. Als het goed loopt, mag ik eerst van de verschillende projecten proeven om daarna te beslissen waar ik graag aan wil/kan meewerken.

In september las ik een column over kinderrechten in India van Margot Vanderstraeten (De Morgen). Als orthopedagoge en gewoon Fien zijnde, wil ik dit jullie graag laten lezen.

Kinderrechten

Ik was daarstraks bij zuster Jeanne Devos in Mumbai, het voormalige Bombay.
Sister Jeanne is de oprichtster van de Domestic Workers Movement, een nationale Indiase beweging die vecht voor de rechten van het kind, meer bepaald voor die van het werkende kind.
Van een gesprek met Jeanne Devos, van de verhalen die zij dagelijks beleeft, moet je bekomen.
Na afloop stap ik dus, in de buurt van Mumbai Central Station, een ruimte binnen die voor een café kan doorgaan.
Ik zit amper of er komt een knappe jongeman aan mijn tafel staan. Meer Latijn-Amerikaans dan Indiaas. Type Maradonna; toen die jong was en nog achter een bal kon rennen.
Eerst krijg ik het gebruikelijke vocabularium van een macho op veroveringstocht over me heen.
Daarna vraagt hij wat ik doe. En krijgt hij zijn deel.
Ik vertel over Jeanne Devos. Zeg dat in zijn India maar liefst 100 - honderd! - miljoen kinderen worden misbruikt.
Hij reageert geschokt. Vraagt of hij aan mijn tafel mag komen zitten.
Slaakt, rechtopstaand, dat hij niet kan geloven dat er in zijn land zoveel kinderen seksueel worden misbruikt.
Ik zeg hem dat ik niet over seksueel misbruik heb gerept - al vindt dat ook plaats.
Dat ik het over die 100 miljoen kinderen heb die nooit, in hun hele leven, naar school gaan. Omdat ze, vanaf hun zesde, hele dagen en nachten vloeren moeten vegen, toiletten moeten schrobben, kleren moeten wassen. Omdat hun maandloon van nog geen 3000 roepies (40 euro) het verschil tussen leven en dood van hun ganse familie kan betekenen. Hun familie die ze nooit zien.
"O", zucht Diego nu zichtbaar opgelucht, "nu dacht ik werkelijk dat u het over seksueel misbruik had!"
En hij vervolgt: "Dat die miljoenen kinderen analfabeet blijven, en moeten werken voor hun bestaan, dat noem ik geen misbruik. Dat is gewoon het leven!"

Bij deze is de spits van mijn blog eraf. Volgend berichtje waarschijnlijk vanuit India!

Vele groetjes van Fien, die (stiekem) ook hoopt op berichtjes van jullie