Namaskaram,
Een dagje afkoelen in België en dan weer lekker zweten in India lijkt me wel iets. Gelukkig zijn er ook blazers in de meeste kamers en kan ik als een Parisienne met een parapluutje op straat lopen!
Ondertussen ben ik het pikante eten al vrij gewoon. Dat viel me vooral op toen Brecht bij zijn eerste Indische maaltijd rare bekken trok, terwijl Cynthia en ik de smaak vrij normaal vonden. Ja, we zijn hier sinds vorige week met een fijne en vooral amusante bende: Brecht, Stefanie (slaapt op onze kamer) en Barbara zijn erbij gekomen. En om nog eventjes op het eten door te gaan: ik vraag me af wat de overvloed aan bananen hier met me zal doen. Blijf ik een fan of zal ik er in België geen meer kunnen zien? Mijn achternaam kan ik hier gelukkig blijven eer aan doen: ze hebben hier in de bakkerijen allerlei zoetigheid dat ik wil testen ;-)
Ok, genoeg over het eten… je zou nog beginnen denken dat ik hier een stage proeven volg. Tjah, soms heb ik me wel al afgevraagd wat mijn stage hier kan inhouden. Het loopt nog niet zoals ik het graag zou willen. Ik heb veel geduld, maar vorige week werd ik toch wel gefrustreerd. Ik leer hier op mijn strepen staan om toch maar naar enkele projecten mee te kunnen. En dan is het nog niet zo fantastisch. Het lijkt moeilijk om uit te leggen wat ik kan en graag zou doen als orthopedagoge. Zo werd ik meegenomen naar een kleuterklasje, maar er waren enkele problemen: ze spreken alleen maar Malayalam, ze dachten dat je de slimsten er kon uithalen door gewoon enkele vraagjes te stellen en ik moest hen als papegaaien leren tellen. Ik voelde me er dus niet op mijn gemak! Hierna kon ik met twee studentes (zie foto) mee voor een family planning survey in de buurt. Bij elk huis vroegen we met hoeveel ze er wonen, hoe oud de mensen zijn, of ze gezondheidsproblemen hebben,… Voor mij was het gewoon volgen en toch heb ik er van genoten: ik kon in het Engels met de meisjes praten en ik kon zien hoe de mensen wonen.
Of ik hier vijf maanden zal blijven weet ik nog niet. Ik heb er vorige week heel sterk aan getwijfeld, omdat ik nog geen concreet project heb kunnen bemachtigen. Nu denk ik erover om nog even geduld uit te oefenen. Ik moet er gewoon blijven op hameren dat ik graag elke dag iets (mogelijk) interessants wil zien! Ik hoop dat ik jullie vrij snel kan meedelen waarop ik me hier zal focussen. Het liefst zou ik hier een project vinden, omdat we dus met een fijne bende zijn. Er zijn hier ook vrij veel mogelijkheden om in het weekend uitstapjes te maken. We zien wel…
Vandaag ben ik trouwens met Cynthia en Brecht naar een soort vormingsdag voor 110 kinderen van zo’n 13 tot 15 jaar geweest. We mochten er in de pauze enkele spelletjes met hen spelen. Uiteindelijk kregen we slechts 20 minuten en was het een vrij kleine zaal. Toch vond ik het een zeer geslaagde dag: ik geniet van het reizen (er valt zoveel te zien op straat in India; van een olifant tot een gewone fietser op de drukke wegen) en we konden na het programma nog enkele uurtjes in Thrissur rondwandelen. We bezochten er een marktje, werden er geleid naar een bar waar je alcohol kan drinken (heel uitzonderlijk voor India, maar we hadden enkel zin in een verfrissende frisdrank) en beklommen er voor 10 roepies de toren van een kerk. Ondanks de twijfels over mijn stageplaats, geniet ik dus van India! En zoals Brecht het wel zo’n twintig keer zei vandaag, is het belangrijkste dat je gelukkig bent…
Ziezo beste lezers, ik hoop dat ik jullie wat heb kunnen verwarmen met mijn vertelsels! XxX
Geen opmerkingen:
Een reactie posten