Please come

Volledig album bekijken

Vanmorgen sloeg de twijfel weer hard toe. In Rajagiri Outreach coördineren ze allerlei projecten. Ik ben dus op hen aangewezen voor een stageplaats. Deze morgen hadden ze voor me een bezoekje aan een “creche unit” gepland. Maar toen ik er langs ging, bleek het niet gepland… Na vragen aan verschillende mensen en meer dan twee uur wachten, mocht ik eindelijk binnen in het bureautje van de directeur. Ik voelde me er een pionnetje waarop ze heel veel controle kunnen uitoefenen. Het is heel moeilijk om met hen te communiceren. Wanneer je bijvoorbeeld probeert te vertellen wat je graag zou doen, dan bellen ze plots ergens naartoe of praten ze met elkaar in het Malayalam… binnen enkele ogenblikken kunnen ze zo iets geregeld hebben voor je, maar eigenlijk weet je dan nog niet veel meer. Zo ging het er dus vandaag ook aan toe. Ik werd verwacht in 15 minuutjes te eten en erna samen met een werknemer van Rajagiri Outreach te vertrekken naar een bijeenkomst voor moeders. Eerlijk gezegd, kookte ik binnenin over de manier waarop ze me behandelen. Toch heb ik mezelf vermand en ben ik met een vrij open geest meegereisd met deze man.

Ik keerde al lachend terug! Het programma op zich was niet zo speciaal. Het was een uiteenzetting (in het Malayalam) voor zo’n twintig moeders over vaccinaties en gezondheidsaspecten van hun kinderen. De warmte van de moeders nadien was zeer aangenaam (en hiermee bedoel ik niet hun zwetend, plakkend lichaam ;-)). Ze kwamen oprecht enkele vragen stellen aan mij. Een moeder was enorm geïnteresseerd in mijn – in India gekochte – zak. Na een uitnodiging à là “please come” door haar en haar kinderen naar hun huis, begreep ik waarom ze zoveel oog had voor mijn zak. Ze bleek een naaister te zijn en ze had dezelfde stofjes liggen, maar in een ander kleur. Ze was enorm fier op haar werk! Ik kon enkele geschenkjes niet afstaan: een etui, twee kleinere zakjes, een zakje voor mijn gsm en een haarspeldje van het meisje. Het deed vreemd, want het was voor het eerst dat ik in een armere wijk was (de meeste huizen rond de campus zijn vrij groot). We maakten enkele fotootjes, ik kreeg een theetje, mocht op het bed zitten onder de frisse waaier, kreeg hun adres om eens een briefje te schrijven… deze gastvrijheid was super, niet opdringerig, gewoon heel vriendelijk! Op de terugweg voelde de buschauffeur als het ware mijn energie-boost aan; hij koos voor Indische muziek. India kan je beleven door uitstapjes te maken, maar ik merkte deze avond dat ik er nog meer van kan genieten als ik mooie ervaringen beleef met de mensen. Morgen mag ik naar een project voor kinderen met een ontwikkelingsachterstand. Als het me bevalt, mag ik het echt opnemen als mijn stage-activiteit. Duimen dus!