Het is nu woensdagavond, bijna acht uur, wat betekent dat het bijna etenstijd is. Mama vertelde daarnet op skype dat twee van mijn blogfans binnen enkele uurtjes Pastoriestraat 85 komen bezoeken en zo graag mijn blog nog eens willen checken… Dit is een extra reden om nog snel een tekstje te schrijven bij enkele fotootjes van het voorbije weekend!
Het was een weekendje dat ik niet snel zal vergeten. Niet alleen door de speciale plaats, maar ook door het fijne gezelschap en het gevoel dat ik echt wel zelfstandig was. Johanna, Ira en Febe zijn klasgenootjes die in Tamil Nadu (andere deelstaat van India) verblijven. Door problemen met hun visum moeten (of mogen ;-)) ze onverwachts naar Nepal, waardoor een ontmoeting in India met hen snel geregeld moest worden. Op aanraden van hun stagebegeleider kozen we voor het meest zuidelijke punt van India. Daar komt het water van de Indische Oceaan, Arbische zee en Bengaalse baai tesamen. Het vormt zo een spotplek voor de zonsopgang- en ondergang. Er waren nog enkele andere interessante toeristische plaatsjes hoor: een eilandje met een tempel, een monument voor Gandhi met een gat in het plafond (op zijn verjaardag komt het zonlicht precies op een bepaalde plaats uit), een paleis met Chinese invloeden en vele bazaartjes. En dan hebben we een vrij verlaten strandje ontdekt met gigantische golven, het deed me zo denken aan de golven die ik in Zuid-Afrika gezien heb. Het gaf soms wel een vreemd gevoel, omdat de Tsunami daar “aan wal” is gekomen en zijn sporen heeft nagelaten. Het strand had namelijk zwarte vlekken en er waren nieuwe huisjes gebouwd. Volgens mijn trotter zouden er wel niet zo veel slachtoffers gevallen zijn, omdat de rotsen in de zee bescherming boden. En dan wil ik nog graag vertellen dat het super leuk was om samen met de drie meisjes te genieten van de “schwung” waarmee enkele Indische koks eten tevoorschijn haalden (één restaurantje willen we wel liefst uit ons geheugen wissen :-)).
Misschien vraag je je wel af waarom ik het gevoel heb dat ik zelfstandig was? Wel, ik heb een nachtelijke busrit alleen gemaakt naar daar. Het gaf me toch wel enige kriebels, omdat ik om drie uur ‘s nachts ging aankomen en dan nog een uurtje zou moeten wachten in het busstation op de meisjes. De reis zelf was goed verlopen: het gereserveerde zitplaatsje was me goed gezind (ik kreeg een plaatsje vooraan naast twee meisjes). Ik kon dus mijn benen meer strekken en voelde me veiliger naast twee meisjes dan tussen twee zwetende Indische mannen (waar ik eerst dacht te moeten zitten). Het constante getoeter heb ik er wel moeten bijnemen. De buschauffeur was blijkbaar begaan met me en wou me afzetten aan mijn gereserveerde hotelletje. Ik heb helaas moeten vaststellen dat ze het niet zo nauw hadden genomen met mijn reservatie. Een riskjachauffeur was mijn redding! Eerst vroeg ik hem me mee te nemen naar het busstation. Bij het zien van een verlaten busstation – op enkele mannelijke slapende Indiërs na – besloot ik toch maar meteen een ander hotelletje uit mijn trotter op te zoeken. Toen ik daar enkele minuten de tv gezet had op wat Indische muziek, klopten de drie meisjes al op onze kamerdeur, zalig! En de terugreis bestond uit een acht uur durende super hete treinreis. Hoewel mijn poep pijn deed, heb ik er toch van genoten! Ik hou zo van turen uit het “raampje” van treinen en ook het treingeluid geeft me een zekere rust. Hier verblijf ik in een stad, maar vanuit de trein kon ik toch een stukje van het dorpsleven aanschouwen. Samen met de dorpsverhalen van de “weekend-meisjes” heb ik nu toch al enig idee van hoe Indiërs leven op het platteland. Ik hoop hier volgende maand (via een nieuw voorgesteld stageproject) nog wat meer mee in contact te komen. Als de plannen hiervan wat concreter zijn, krijgen jullie alle details ;-) Ohja, een laatste bewijsje van mijn zelfstandigheid is dat ik de laatste avond alleen in de hotelkamer heb geslapen, een gigantische bed (normaal voor vier personen) voor mij alleen…
Febe, Johanna en Ira, nandrikes voor het toffe weekend! Ik hoop jullie in juni nog eens te kunnen verwelkomen in Kerala. Laat jullie binnenkort maar verrassen door Nepal…
Amaai fien! Klinkt allemaal spannend!
BeantwoordenVerwijderenLeuke fotootjes ook :-)
Amuseer je daar!
Sarah
Hey Girl,
BeantwoordenVerwijderenNet als Sarah zou ik zeggen: 'klinkt wel spannend'. Maar een bed voor vier personen voor jou alleen: dat is luxe!
Groetjes,
Charlotte
Hehe leuk te zien dat jullie mijn avonturen volgen! Ik geniet nog altijd van het weekendje als ik eraan terugdenk :-)
BeantwoordenVerwijderenDe laatste dagen was het hier op een andere manier wat spannend. We vinden dat we te veel betalen voor de kamer die we moeten delen met drie. Als we bijvoorbeeld vertellen aan Indiers hoeveel we betalen kijken ze heel raar naar ons en vinden ze het een afschuwelijk bedrag. Het gevoel dat ze dus van ons profiteren... We hebben het al in het begin aangekaart bij de directeur hier, maar hij had er weinig oor naar. We hebben nu toch actie ondernomen en gezocht naar een klein appartementje. Met resultaat: heel dichtbij en zou op nog minder dan een derde van de prijs komen. Ideaal dus, maar dit gevoelig onderwerp aanbrengen is iets anders... Als bij toeval waren we vandaag uitgenodigd door de vice-directrice voor een soort evaluatiegesprek. Enja, we hebben ons gedacht gezegd :-) Verhuizen zit er momenteel niet in, ze houdt sterk vast aan haar principes (veiligheid als grootste bezorgdheid en waarschijnlijk heeft het ook te maken met verzekeringen). Maar ze zullen kijken of we een extra kamer kunnen krijgen en of we minder kunnen betalen. Dusja, er is hoop... Dit is dus op een heel andere manier een spannend verhaaltje, eerder wat zorgjes, al probeer ik het me ook niet te veel aan te trekken. We hebben nu ons best gedaan en zullen zien wat er uit de bus komt.