Tijd voor een update

Volledig album bekijken

Dag lieve Belgjes,

Opnieuw al wachtend op het avondeten (ja, acht uur is vaak veel te laat) en geen zin om me nu te forceren voor de wachtende paper, heb ik besloten jullie nog eens te updaten! Zo ben ik ook zeer nuttig bezig hé ;-)

Enkele weetjes vormen het startschot:

- ik heb een lange geel-groen achtige slang gezien langs de weg

- het heeft hier al twee keer hard geregend (met bijhorende donder en bliksem)

- we hebben hier elk een eigen kamer kunnen verkrijgen (Cynthia zal waarschijnlijk wel af en toe moeten verhuizen als er gasten komen)

 

En dan zijn er nog zoveel (kleine) verrassingen van de dag die me blij kunnen maken, zoals:

- de verkoper in de bakkerij die geen 1 roepie meer heeft en dan een snoepje in de plaats geeft

- een leerkracht die me twee kleedjes schenkt (omdat ze te klein zijn voor haar)

- een uitnodiging van het Amerikaans koppel om ‘s avonds te komen eten bij hen

- samen met Stefanie het zotte idee hebben om een houseboat met natuurmateriaal ineen te knutselen (als bedanking voor het Amerikaans koppel)

- samen met Joy (onze opdiener) al ‘drie-woorden-in-een zin-Engels’ babbelend terugwandelen van het stadje naar de campus

- de overbuur-kindjes die geïnteresseerd komen kijken naar mijn foto’s en daarna al hun cadeautjes tonen die ze gekregen hebben van hun papa na een zakenreis

- een vrouw die je zoooo gelukkig kan maken door je erop te wijzen dat er een plaatsje vrij is op de bus (even verlost van de plakkende lijven)

- eitjes bij het middagmaal

- nieuwsjes van jullie vinden in mijn mailbox

- …

En de super verrassing was toch wel een uitnodiging van een leerkracht om te komen eten bij haar thuis! Ik heb me in haar gezin echt als een prinses gevoeld. Ze kwam me speciaal ophalen met de bus en vertelde me onderweg dat er ‘s avonds een festivalletje was bij een tempel. Hiermee kon ze me zeker verleiden, dus al snel was beslist dat ik bij haar thuis zou blijven slapen.

Het was een hele ervaring om mee te leven op hun zondags ritme, te luisteren naar haar verhalen over haar huwelijk en housewarming (met foto’s), te spelen met haar twee zoontjes en me heerlijk te laten verwennen! Enkele impressies…

- ik ben in India, dus ik kreeg natuurlijk een overvloed aan eten (ja, ik zal zeker niet vermagerd zijn als ik terugkom ;-)): ananas, watermeloen, ijsje, heerlijke rijst met cashewnoten en rozijntjes, speciaal voor mij kip zonder pikante saus, chai,…

- mee een middagdutje gedaan (chudda (warmte) is de reden hiervoor)

- ‘s avonds mee gekeken naar een kinder-zangwedstrijd en een cricketwedstrijd (met een half oog) op de televisie

- mee met de voetjes gebaad in het rivierwater bij de tempel

- haar ambitie bewonderd: een pas opgestarte praktijk voor kinderen met ontwikkelingsstoornissen

- dankzij Thanuja (= de leerkracht) mocht ik binnen in de Hindoe-tempel

- vernomen dat het dus klopt wat ik gelezen heb over de gearrangeerde huwelijken: ze laten een astroloog bepalen of het koppel bij elkaar past

- voor het eerst gehoord (van een Indische zelf) dat je normaal moet trouwen met iemand van dezelfde kaste

- gezien wat een dienster in een gezin moet doen: koken, zorgen voor de kindjes, wassen,… Hoewel ze in de gang op een bed sliep, vond ik wel dat ze haar met respect behandelden

- qua extra verwennerij: enkele kleedjes, armbandjes en een kettinkje gekregen (als je het witte bloesje ziet tussen de foto’s: ja, ik weet het, het is seutig, maar zij vond het oh zo mooi, zodat ik het niet kon weigeren…) en ze heeft me ‘s morgens een prachtig Indisch lijntje onder mijn ogen gegeven :-) :-) :-)

Je merkt het al, ik heb enorm genoten van hun gastvrijheid en voelde me er zeker op mijn gemak! Ik heb kunnen beleven hoe een welgestelde Indische familie leeft.

Voor de rest wil ik jullie nog zeker vertellen dat mijn stage in het Vigyan Valley Learning Centre is afgelopen. Ik heb dat wat zelf beslist, want in de schoolvakantie is er weinig te doen en je kon het ook niet genoeg definiëren als ontwikkelingswerk. Hoewel ik er leerkansen heb gekregen en heb genoten van hun vriendelijkheid, gaf het me een vreemd gevoel dat ik aan het werken was voor de rijkeren van India. De laatste twee weken heb ik me er ook wat verveeld, want de leerlingen moest vaak echt niet veel doen. Ze waren wel (op een chaotische manier) bezig met de voorbereiding van het jaarfeest en het afscheidsfeest van enkele leerlingen (wat trouwens wel de moeite waard was om mee te maken). Het is niet dat ik er niets heb kunnen doen hoor. Ik heb bijvoorbeeld enkele Engelse lessen en een expressieles kunnen geven. Maar het geeft me wel een goed gevoel dat ik vanaf volgende week aan een nieuw hoofdstuk kan beginnen! Ik mag aan enkele kinderkampen van telkens drie dagen deelnemen. Deze zijn georganiseerd voor de eerder armeren van India. Daarenboven mag ik een sessie organiseren over leer-en gedragsproblemen voor moeders. Ik zie er dus echt naar uit!

Het paasweekend staat hier bijna voor de deur en dat betekent in het super religieuze India vier dagen verlof, joheee! We gaan daarom naar Munnar. Dit zijn theeplantages in de bergen en betekent dus een pak frisser :-) Meer nieuws zal dus na het paasweekend volgen.

Alvast een happy easter (zoals enkele kinderen van de Rotary Club Karmakendra me al gewenst hebben)!

Liefs, Fien