Amai amai

Volledig album bekijken

Amai amai klinkt de titel… we beseffen hier dat de laatste tien dagen voorbij zijn gevlogen en dat er helaas niet veel nuttigs gebeurd is. Toch zullen we deze week niet gauw vergeten! Het is de week geworden van de infecties. Cynthia is woensdagavond opgenomen in het ziekenhuis met een longinfectie en na enkele onderzoeken bleek ze ook een urine- en hartinfectie te hebben. We hebben ondervonden hoe ziekenhuizen hier werken. Eerst lag ze in het ziekenhuis waar ze stage loopt. De dag ervoor hadden we nog met een Belgische groep dit ziekenhuis bezocht (ik vertel jullie daar verder nog iets meer over) en de reactie van velen was dat ze daar nooit zouden willen verzorgd worden… oud gebouw, rooklucht in haar kamer, oude apparatuur, veel muggen en ze hebben de injecties verkeerd gegeven waardoor ze begon te bloeden… Stefanie en ik hebben er dan ook voor geijverd dat ze naar een ander, privaat ziekenhuis kon. Het was wel wat vreemd om te laten weten aan dat ziekenhuis dat we het niet goed genoeg vonden om haar daar enkele dagen te laten verblijven, omdat ze er dus normaal werkt. Maar ja, als je ziek bent, moet je goed voor jezelf zorgen hé? Het was een frustrerende dag, omdat we weinig hulp kregen vanuit de school hier en ook Eveline (onze mentor die toen in Kerala op studiereis was met die Belgische groep) liet ons zo goed als aan ons lot over. Soit, we worden er zelfstandig van zeker? Het tweede, private ziekenhuis was veel beter (goed opgeleide dokters, veel moderner en netter), maar Cynthia heeft ook de traagheid en inefficiëntie ervaren. Zo moest ze zelf bellen naar het ziekenhuisrestaurant voor haar eten en kreeg ze het pas twee uur later. Het was koud en niet datgene wat ze besteld had. Een uur later kreeg ze dan eindelijk haar maaltijd. Niet ideaal als je ziek bent hé? Ook nam het heel veel tijd vooraleer ze met de juiste papieren weer uit het ziekenhuis kon. Onze taxi was aan het wachten (en moest een uurtje later het Amerikaanse koppel naar de vlieghaven brengen), maar in het ziekenhuis begrepen ze onze gehaastheid blijkbaar niet. Tjah, ik denk dat ze een diepe, opgeluchte zucht sloegen na ons vertrek ;-)

Het is nu maandagavond, morgen hoop ik eindelijk weer te kunnen werken! Ik sukkel namelijk ook al heel lang met een hoest en het nemen van siroop en antibiotica (die Stefanie mee had) hielp maar niet. Daarom heb ik de dokter van Cynthia ook eens opgezocht. Vanwege een keelinfectie moet ik nu andere antibiotica, pillen en siroop nemen. Ik ben nog niet tip top (wat moe en trillende handen), maar denk morgen wel te kunnen gaan naar een kinderkamp. Ik zal in elk geval proberen om deze avond vroeg in mijn bedje te kruipen :-)

 

Ik zou nog vergeten dat in de voorbije week ook mijn verjaardag viel :-)  Eerst en vooral dank je wel voor alle verjaardagswensen! Is leuk om te merken dat jullie me niet vergeten ;-) Eerst vond ik het wat raar om mijn verjaardag hier te vieren, normaal doe ik dat met familie en vrienden hé, nu kwam het besef dat ik echt wel ver zat… Maar het is een leuke dag geworden hoor! Mezelf verwend met een (Westerse) vegetarische lasagne, chocoladetaartje en Cynthia en Stefanie hebben me verwend met een mooi versierde kamer! En dan heb ik ook vele gelukwensen gekregen van alle Belgen (van de KATHO) die haar aankwamen op studiereis. We werden verwacht een presentatie te geven over ons werk hier en iets cultureel voor te bereiden. Het weekend ervoor hebben we daarom in Munnar vaak geluisterd naar een Malayalam-liedje tot we de eerste zinnetjes vanbuiten kenden! Samen met een klein dansje was het wel een mooie voorstelling denk ik :-) We hadden ons hiervoor ook helemaal op zijn Indisch uitgedost (al verkozen we wel het dragen van één van onze churida’s boven het kopen van een nieuwe sari).

 

Enja, Munnar was echt genieten! De topdag was een rondrit met een riksja tot aan Top Station. We konden stoppen waar we wilden, genieten van het mooie uitzicht, kuieren langs de vele kraampjes en beetje wandelen bij Top Station. In het terugkeren met de riksja hebben we zelfs eens echt koud gehad. Ook ‘s nachts moesten we ons verwarmen met enkele dekens. Wat een verschil met het plakkerige weer hier! En misschien ook leuk om te weten voor jullie: we hebben bij het zappen ‘s morgens het einde van een tennismatch tussen Justine en Kim kunnen meepikken! Jihaa, Kim won; Stefanie en ik waren super blij! Zo weet ik toch een fractie van de Belgische actualiteit hé.

 

Voila si, ik ga jullie laten, het worden drukke weken met de kinderkampen en mijn (stomme) papers (ja, door ziek te zijn heb ik er niet veel tijd voor gevonden…).  Ik blijf genieten van India hoor! Veel liefs, Fien