Hi! How are you?

Namaskaram,

Enkelen hebben me al laten weten dat ze wachten op een nieuw blogberichtje. Ze hebben gelijk hoor, ik heb weer wat stof om over te schrijven :-) Toch duurde het een tijdje voor ik eens rustig de tijd kon nemen voor het schrijven hierover. Mijn vrije tijd werd de laatste tijd goed opgevuld met fijne uitstapjes en helaas ook met het afwerken van mijn papers. Wat dit laatste betreft, ze zijn nu officieel helemaal af en ik ben er ook vrij tevreden over. Het geeft me vooral opnieuw een opgelucht en vrij gevoel. Vanaf nu zal ik nog meer kunnen genieten van India!  

De laatste weken ben ik vooral naar kinderkampen geweest (al heb ik ook een paar keer moeten passen door mijn aanslepende hoest en vermoeidheid: wat nu na een bezoekje aan de homeopaat veel beter is. Mijn hoest is nog niet helemaal weg, maar heb opnieuw weer energie!). Eerlijk gezegd vond ik de kinderkampen in het begin helemaal niet leuk. Je staat er constant in de aandacht als westerling en mij gaf het een verstikkend, frustrerend gevoel. Zo goed als alle kinderen willen me persoonlijk komen vragen hoe ik heet, waar ik woon (dan zeggen ze vaak gewoon het woordje “house”), hoe mijn broer/zus/mama/papa heten,… Mijn eerste gevoel hierbij was van “zeg, kunnen jullie niet gewoon eens in de micro zeggen dat ik Fien ben uit België? Zo weet iedereen het onmiddellijk en zou ik het kamp veel rustiger kunnen beleven.” Na verloop van tijd ben ik beginnen begrijpen dat het voor hen een hele overwinning, een eer is om aan een westerlinge deze vraagjes eens te stellen. Ze tonen hiermee respect voor mij en ze kunnen de enkele woorden Engels die ze kennen eens inoefenen. Ook heb ik geleerd dat het verstandiger is om al in het begin van een kinderkamp naar velen te gaan. Zo krijg je onmiddellijk de lading vragen over je heen en is het daarna wat meer relaxed ;-)  

De driedaagse kinderkampen hebben ook zijn charme hoor: ik heb typische eenvoudige Indiase danspasjes geleerd, kon proeven van de vele gerechtjes die de kinderen op houtvuur hebben gemaakt, kon zien hoe enthousiast iedereen is voor vrij eenvoudige spelletjes, heb samen met enkele moeders jackfruit gemaakt, werd meegenomen naar enkele huizen, … Meestal ging ik ‘s morgens zo’n twee uur van het ene groepje naar het andere groepje om hen enkele spelletjes aan te leren. Mijn ervaring is: hoe eenvoudiger de spelletjes, hoe enthousiaster ze zijn :-) Zo zijn ze in de wolken wanneer ze ‘katje kleur’ of ‘schipper mag ik overvaren’ mogen spelen! De spelletjes die ze zelf kennen zijn: stoelendans, blindemannetje en een soort muzikaal pak. Ook mocht ik hen af en toe liedjes aanleren. Jawel, Fien zit er niet mee in om te zingen door de micro voor een zaal met meer dan honderd kinderen! “If you’re happy and you know it, clap your hands” was een groot succes :-) Indiërs houden vooral van liedjes met bijhorende bewegingen. En misschien ook wel goed om te weten is dat die kampen in het thema van milieu stonden. Het themaliedje gaat daarover en ze leren ook enkele dingen via een werkboekje. Op het einde organiseren ze telkens een rally (= optocht) door de stad waarmee ze dus tonen dat ze rond dit thema een kamp hebben gehad. Al merk ik wel dat vele kinderen hun vuilnis nog in het bos laten rondslingeren… De gewoonte om te recycleren of om gewoon je vuilnis naar een vuilbak te brengen zit er zeker nog niet ingeslepen…

Ik had gehoopt om op elk kamp eens een sessie te geven aan de moeders over leerproblemen. Maar dit was niet eenvoudig: ofwel waren er bijna geen moeders ofwel was er daar geen tijd voor. Met Sijo, de werknemer van Rajagiri, heb ik wel via twee kampen een goede band kunnen opbouwen enzo heeft hij me de kans gegeven om die sessie eergisteren te geven (niet op een kinderkamp). Het was fijn om eens het gevoel te hebben iets te doen met mijn orthopedagogische kennis. Sijo vertaalde telkens voor mij in het Malayalam en hij vertelde er vaak ook nog iets extra’s bij, verduidelijkte via voorbeelden voor de ouders. Hij heeft dat dus zeker goed gedaan! Nadien kreeg ik een mooi applaus en werd ik verschillende keren bedankt. Toch is het voor mij moeilijk om in te schatten wat ze ervan hebben opgestoken. Ze zijn het denk ik niet gewoon om eerlijke feedback te geven, volgens mij kan ik hier niet veel verkeerd doen…

 

En dan waren er nog uitstapjes :-) :-) Een boottochtje in de haven van Ernakulam (met erna een heerlijk taartje en het krijgen van een zalig gevoel door het vinden van mooie rode sandaaltjes); een bezoekje aan Ford Cochin met de uitnodiging van vissers om zelf te trekken aan het gigantische Chinese vissersnet en het ideetje van Stefanie om Italiaans te gaan eten; en als kers op de taart het beleven van het Pooram-feest in de tempel van de leerkracht (Thanuja) waar ik al eens op bezoek was geweest. Het was uiteraard opnieuw een kleurrijke bedoening: kraampjes met allerlei prulletjes, een verlichte tempel, prachtig geschminkte danseresjes en 11 schitterend versierde olifanten! Met muziek van hoornen erbij was het helemaal compleet. Het was ook genieten om opnieuw in het gezinnetje te zijn, verwend te worden met lekkernijen. Ik bof echt wel dat Thanuja dit allemaal wil doen voor mij. Dit weekend zal ze me opnieuw een dagje meenemen op uitstap en waarschijnlijk mag ik het weekend erna mee op familiebezoek met hen.

 

Ik besef meer dan ooit dat het vanaf nu snel zal gaan: twee weken stage, twee weken reizen naar Karnataka en dan na opnieuw drie weken stage neem ik al het vliegtuig richting België! Houd me op de hoogte als ik de twintigste juni moet gaan stemmen hé (ik heb opgevangen dat die mogelijkheid bestaat…). België zou op dat vlak wat kunnen leren van India hoor!  

 

Momenteel ben ik trouwens wel jaloers op jullie lentezonnetje! Gelukkig koelt het ‘s avonds meestal wat af met een onweer. Ik ben benieuwd of ik eenmaal in België minder zal zweten als het ‘warm’ is…

 

Liefs,

Fien