India schittert niet voor iedereen…

Dag blogfans,

Schrik niet, deze week was wat saai. Ik heb mijn organisatie laten weten dat ik liever geen kinderkampen meer doe. Na een maandje had ik dit wel gezien en wil ik graag eens iets meer orthopedagogisch doen. Spelletjes spelen met de kinderen is leuk, maar na een tijdje is dat geen uitdaging meer. De meeste kampen gelijken ook op elkaar. Vanaf deze week mocht ik twee dagen per week naar een tehuis voor weeskinderen en kinderen uit problematische gezinssituaties.  Dit tehuis zou niet zo goed functioneren en ik zou er mogen kijken wat verbeterd kan worden. Dit lijkt me meer een uitdaging (al weet ik nog niet wat ik echt mag verwachten) en eindelijk eens een opdracht met een duidelijke hulpvraag voor me. Helaas kon de werknemer van Rajagiri Outreach deze week niet met me meegaan, waardoor het uitgesteld is tot volgende week. Als ik alleen zou gaan, zouden ze daar moeilijk begrijpen wat ik kom doen. Helaas zijn alle sociaal werkers van Rajagiri deze maand vooral druk bezig met de organisatie van hun kinderkampen en is er dus weinig tijd voor mij. Ik mocht wel gaan bespreken met de zuster van een ander, vrij groot tehuis voor weeskinderen of ik er een vorming kan geven aan de opvoedsters. Zoals ik wat had verwacht, is dit moeilijk. De Italiaanse zuster woont al veertien jaar in Kerala, maar beheerst het Malayalam nog niet genoeg om een hele uitleg van mij te vertalen. Ook daar kon ik dus enkel spelen en knutselen met de kinderen. De meer dan twee uur durende rit was dus wat voor niets. Al was dat weeshuis wel gelegen in Ford Cochin (toeristische plaats), dus kon ik genieten van het boottochtje er naartoe en heb ik er een nieuwe Indische film gekocht.  

Bij het ontbreken aan andere activiteiten, mocht ik gisteren dan een zitting van het kindergerechtshof en het Social Welfare Comitee bijwonen. Het was een interessante dag! Al is het goed dat het maar voor één dagje was, want een hele dag zitten en luisteren naar Malayalam is ook vermoeiend in zeker zin. Gelukkig waren er enkele studentes die voor een stage kwamen observeren. Zij hebben hun best gedaan om me uit te leggen welke zaken er telkens besproken werden.

Een zaak van een elfjarig meisje spookt vandaag nog wat door mijn hoofd. Ik had op voorhand gelezen over thuisarbeid door kinderen in India, maar zo’n meisje echt zien doet me toch iets. Ze is een paar dagen geleden na drie jaar werken bij een rijke familie kunnen ontsnappen. Ze is afkomstig uit een arme familie uit Tamil Nadu. Haar ouders hebben haar gestuurd naar die rijke familie om zo wat geld te verdienen. Daar moest ze voor een pasgeboren tweeling zorgen en huishoudelijk werk doen. Ze moest slapen in de keuken, mocht geen televisie kijken en kreeg andere, minder goede rijst. Daarbovenop werd ze fysiek mishandeld: ze werd geslagen en moest een hete ijzeren staaf verdragen op haar borst en rug. Deze zaak kreeg veel aandacht in de media, omdat ze werkte voor een advocaat (die nog eens zoon is van een vroegere rechter). Ze ontkennen het en proberen er onderuit te komen door te argumenteren dat de politie hen zal mishandelen. Het tehuis waar ze werd opgevangen probeert er geld aan te verdienen door het uitgebreid in de media te laten komen. Zo stond er een foto van haar in de krant, terwijl dit normaal niet toegestaan is bij zaken van misbruik. Ter bescherming van haar heeft het Social Welfare Comitee haar overgebracht naar een ander tehuis. Voor het meisje was dit natuurlijk opnieuw een hele verandering, waardoor ze begon te wenen… Ik heb het nieuwe tehuis mogen zien. Het is (in tegenstelling tot het vorige) een van de overheid. De accommodatie is er echt wel beperkt: kamers met eenvoudige stapelbedden en een binnenpleintje. Enkele kinderen dansten op Indische muziek, anderen lagen op hun bed, sommigen speelden badminton en nog anderen speelden met een typisch Indiaas speelbord of kokosnoten. Ergens dus wel jammer dat het meisje niet meer terecht kan in het private tehuis. Van een psychologische opvang zal er daar wellicht ook geen sprake zijn… Mja, op het eerste zicht lijkt Kerala vrij ontwikkeld, maar als je bijvoorbeeld moet opgroeien in zo’n tehuis lijkt het me geen pretje…

 

Ik wil graag met een positieve noot mijn berichtje eindigen! Ik zal dit proberen doen via vele lachende kindergezichten:

En een smile van Fien erbij (die al uitziet naar haar Italiaans eten vanavond, ja we hebben een goed restaurantje ontdekt :-))! x