Reiskriebeltjes

:-)

Ja, ik begin dit berichtje graag met een smiley, want ik vertrek vandaag voor twee weken op reis! Alhoewel ik er veel zin in heb, voelt het helemaal anders aan dan dat ik zou vertrekken vanuit Belgie. Nu lijkt twee weken eigenlijk niet zo lang en besef ik nog niet helemaal dat het echt een reis zal zijn. Dat komt zeker doordat ik hier al een hele tijd verblijf. Mijn stage is natuurlijk geen reis, maar geeft wel een heel ander gevoel dan thuis zijn.
De meeste treintickets zijn geboekt(wat trouwens een hel was om te bekomen: drummende Indiers in een rij en moeilijk om te begrijpen hoe het allemaal werkt, we weten naar waar we gaan (Bangalore, Goa, Hampi en Mysore), maar toch zal het nog veel 'go met de flow' zijn hoor. We hebben genoeg tijd op de trein om in de reisgids te snuisteren. Zo vertrekken we bijvoorbeeld vanavond rond 6 uur en komen we rond 7 uur 's morgens aan. Hihi, de eerste keer dat ik in India een nachttrein zal nemen.

Voor ik vertrek zal ik in enkele woorden beschrijven hoe ik India de voorbije we(e)k(en) heb beleefd...

... een busreis kan me nog steeds bekoren (zeker als de buschauffeur me verrast met wat Indische radio). Twee uur lijkt helemaal niet zo lang omdat er zoveel te zien valt. Al zeg ik er ook wel bij dat dit enkel geldt voor de busreizen waarbij ik niet als een sardientje geplet sta tussen zwetende Indiers ;-)

... de preutsheid van de Indiers kan me nog verbazen: ze zullen mijn sjaal goed leggen wanneer je mijn beha-bandjes kan zien (zelfs vreemden in de winkel doen dat), de kinderen sluiten hun ogen bij een kusscene in een film, een mevrouw van Rajagiri maakte me in vage woorden duidelijk dat ik Stefanies 'items' (= beha's) verder op de waslijn moest hangen (ja, stel je voor dat de vrouwen van haar vorming die modernere beha's zouden zien... ;-))

... het gevoel dat mijn stageplaats plots meer voor me kan (of wil) doen. Wat raar is, omdat ik tijdens mijn reisje zo enkele kansen zal missen. De kinderen van het kinderdorp waar ik al paar dagjes naar toe ben geweest hebben nu nog vakantie, dus zou ik er nu meer kunnen doen dan na mijn reisje. Tjah, ik zal dan wel met de moeders werken nadien. Door de taalbarriere is het toch sowieso moeilijk om de kinderen iets te leren hoor.

... een rustgevend gevoel in het kinderdorp. Een verademing om met een kleinere groep kinderen te werken en begrepen te worden door de directeurs daar. Twee Duitse meisjes zijn er bovendien echte gastvrouwen voor mij (ze zijn er al zo'n tien maanden).

... wel helaas veel moeten bidden in het kinderdorp. De organisatie is christelijk. Sowieso bidden ze redelijk veel (elke avond een half uur in elk huis, een ochtenddienst in de kapel en ook een dienst in het weekend). Dat bidden gaat trouwens met veel gezang gepaard. Toen ik er kwam, is er 's avonds een pater gestorven (hij was vrij oud en ernstig ziek). Het was een gedoe die typisch India is. Ik en de twee Duitse meisjes begrepen helemaal niet wat er allemaal gebeurde. Alle kinderen en moeders bleven buiten staan, er kwamen meerdere ambulances en niemand vertelde ons iets. Na 10 uur 's avonds was er nog een gebed in de kapel. Zijn lichaam lag in een kist (met zo'n glazen 'deksel' op) in het midden van de kapel. De hele nacht hebben paters en moeders er gebeden, 's morgens om 6u30 was er een mis voor iedereen en net voordat hij werd weggebracht naar de kerk werd er opnieuw een gebedsmoment gehouden. Het is interessant om eens te zien hoe ze een gebedsmoment houden, maar zoveel bidden was toch wel te veel van het goede voor mij ;-) Zeker als je telkens moet zitten op je knielen op een harde vloer, aiaiai! De begrafenis was trouwens al de volgende dag.

... ik begin wel al wat te verlangen naar huis. Iedereen terug zien zal deugd doen! Het verlangen kwam vooral toen het wat minder liep op mijn stage, het gevoel dat ik het wat gezien heb op mijn stage, ik niet zo veel meer kan bereiken. Maar de planning die ik zo'n twee dagjes geleden gekregen heb geeft me opnieuw energie voor de laatste maand. En het reisje zal natuurlijk ook een schitterende ervaring worden.

Ohla, het is weer een lange tekst geworden... Ik hoop dat jullie niet halverwege afhaakten ;-) Misschien zet ik wel eens een tekstje op een blog vanuit een internetcafeetje, we zien wel...

Zeker tot binnen twee weken!

Heel veel groetjes, Fien x